بسمه تعالي

بخدا قسم كه خدا از مردم جز دو خصلت و خوي نخواسته ، به نعمت ها اعتراف كنند كه براي ايشان مي افزايد و به گناهان اقرار نمايند كه آنان را كي آمرزد.

(حضرت امام محمد باقر(ص))

1-  از اينكه حسد كردم .

2-  از اينكه تظاهر به دانستن مطلبي كردم كه اصلا نمي دانستم .

3-  از اينكه مالي را كه به تو تعلق داشت را از آن خود دانستم .

4-  از اينكه مرگ را فراموش كردم .

5-  از اينكه قاه قاه خنديدم و سختي آخرت را فراموش كردم .

6-  از اينكه در راهت سستي و تنبلي كردم .

7-  از اينكه عفت زبانم را به لغات بيهوده آلودم.

8-  از اينكه براي دوستم آرزوي كفر كردم تا ايمانم نمايان تر شود.

9-  از اينكه دروغ گفته ام آنجا كه حق بوده راست بگويم.

10-  از اينكه منتظر بودم تا ديگران به من سلام كنند .

11-  در سطح پايينترين فرد جامعه زندگي نكردم.

12-  امام را نشناختم و محبت او را در دل نداشتم .

13-  ديگري را وادار كردم تا به بزرگي من اعتراف كند .

14-  از اينكه شب براي نماز شب بيدار نشدم .

15-  ديگران را به كسي خنداندم ،غافل از آنكه خود خنده دارتر از همه هستم .

16-  لحظه اي به ابدي بودن دنيا و تجملاتش فكر كردم .

17-  حق والدينم را ادا نكردم .

18-  در مقابل قوي تر از خودم شكيباتر و در مقابل ضعيفتر از خودم متواضعتر نبودم.

19-  ديگري را وادار كردم تا به بزرگي من اعتراف كند.

20-  همواره خشمم بركظمم غلبه داشت .

21-  با تكبر و بدون سلام كردن از كنار دوستم رد شدم در حاليكه متوجهش شده بودم .

22-  چشمم گاه به ناپاكي آلوده شد.

23-  زبانم گفت بفرماييد ولي دلم گفت نفرماييد.

24-  شكمم سيربود و ياد گرسنگان نبودم .

25-  ايمانم به بنده ات بيشتر از ايمانم به تو بود.

26-  نشان دادم كاره اي هستم (خدا كند پست و مقام پستتان نكند).

27-  بر خود چيزي را پسنديدم و بر بنده ات نپسنديدم.

28-  منتظر تعريف وتمجيد ديگران بودم ، غافل از اينكه تو بهتر از ديگران مينويسي.

29-  سعي كردم كار بد ديگران را در جمعي توجيه كنم با اينكه مي دانستم غلط است.

30-  حرف حق برايم شنيدنش مشكل بود و منطقي نبودم.

31-  در سخن گفتن اداي ديگران را در آوردم.

32-  رسوا شدن در دنيا برايم دشوارتر از رسوائي هاي آخرت بود.

33-  غيبت دوستم را كردند و من از ته دل خوشحال بودم يا اينكه از او دفاع نكردم.

34-  غيبت كردم .

35-  در نظرم شك نكردم و فكر كردم هر چه ميگويم صحيح است .

36-  وقتي چيزي بخشيدم دلم خواست ازمن تشكر كنند.

37-  سر قراري كه بايد ميرفتم دير رفتم يا اصلا نرفتم .

38-  مبالغه در حرف زدن كردم و چيزي را بزرگتر از آنچه بود نشان دادم .

39-  از گفتن مطالب غير ضروري خودداري نكردم و پر حرفي كردم .

40-  شكر نعمت را به جاي نياوردم و دلم ميخواست كاش زيباتر ،غني تر ،....بودم.

41-  رعايت بهداشت را نكردم(حمام ،مسواك،ناخن ، خانه،غذاو....)

42-  ملاك بزرگي را مقام ،پول،تحصيلات،زيبائي،كلام و....قرار دادم.

43-  فقر مادي ، بيسوادي يا موقعيت اجتماعي كسي اين اجازه را به من داد كه خود را بالاتر بدانم.

44-  آنجا كه بايد امر به معروف و نهي از منكر مي كردم ،نكردم.

45-  در كار في سبيل الله ،نفي شخصي ،مصلحت يا رضايت ديگران را در نظر داشتم .

46-  شب را با ياد او نخوابيدم.

47-  نمازم را بيمعني خواندم و حواسم جاي ديگر بود.

48-  از اينكه آزادي عمل يا استقلال فكري را از كسي گرفتم.

49-  يك كار واجب را به خاطر يك كار مستحب رها كردم .

50-  كسي را سرزنش بيجا كردم ، با اگر بجا بود در جمع او را سرزنش كردم.

51-  فراموش كردم بايد خداگونه شوم بلكه دوست داشتم كاري كنم كه شبيه ديگري شوم.

52-  بر كوچكتران بزرگ سالاري كردم .

53-  در كار ديگران تجسس كردم و دوست داشتم از حرفها يا اسرار آنها سر در بياورم.

54-  درصدد نبودم كه دو نفر را به هم برسانم ،بلكه از دعواونفاق آنها خوشحال بودم.

55-  در موقع كتاب خواندن در اين فكر بودم كه به ديگران يا به خود بگويم كه فلان كتاب را خواندم و در فكر يادگيري نبودم .

56-  "شايد امروز آخرين روز عمرم باشد" را در كارهايم دخالت ندادم.

57-  حاضر نشدم بگويم نميدانم ،حتي درلحظه اي كه ناداني ام بر ملا شده بود.

58-  وقت كشي كردم.

59-  اسراف كردم و ميانه روي را فراموش كردم.

60-  تنها مويم حجاب داشت و حجاب چشم ،گوش،دست، پا و دل را فراموش كردم.

61-  توي سخن ديگران پريدم و حرفشان را قطع كردم .

62-  بدون اجازه به چيزي كه مال خودم نبود دست زدم و در آن دخالت كردم.

63-  به ديگران اجازه دست زدن به چيزي يا انجام كاري را دادم كه مسئولش نبودم.

64-  از او نااميد شدم و فكر كردم مشكلم را نمي تواند حل كند.(ان  الله علي كل شئ قدير )

65-  به امانتي خيانت كردم.

66-  پوزش خواستن برايم مشكل بود و نكردم.

67-  روزه را فقط در نخوردن و نياشاميدن دانستم ،در حاليكه همه اعضاي بدن بايد روزه باشند.

68-  كاري عمدا كردم كه ديگران ببينند و يا خواستم هدف كاري را وارونه جلوه دهم.

69-  بي دليل خنديدم و كمتر سعي كردم جدي باشم .

70-  كسي با من حرف ميزد و بي اعتنا بودم.

71-  كسي صدايم زد و خودم را به نشنيدن زدم.

72-  براي ارضاي نفسم و غرور در سوال كردن وفشار آوردن بر كسي آنقدر  پيش رفتم تا اينكه نميدانم را از زبانش بيرون كشيدم .

73-  جايي كه بايد ميگفتم ،لب فرو بستم و جاييكه بايد سكوت ميكردم لب به سخن گشودم .

74-  حرف را به كنايه ،طعنه و يا زخم زبان آويخته كردم.

75-  چيزي را بلد نبودم و از سوال كردن آن عار داشتم .

76-  جايي حق با من نبود و لجبازي كردم .

77-  دستم يا زبانم را بر بنده اي بلند كردم.

78-  كسي را خواست يادم دهد به شخص او توجه كردم نه به سخن او.

79-  زود باوري كردم يا حرفي را بدون دليل و برهان پذيرفتم .

80-  كاري را كه مي توانستم بكنم به ديگران گفتم بكند .

81-  كاري را با اخم و گرفتگي چهره انجام دادم در حاليكه مي توانستم با گشادگي چهره عمل كنم.

82-  هر كاري را با ياد او و بسم الله انجام ندادم .

83-  به  چيزي احتياج نداشتم ولي وقتي كسي از من آنرا خواست يادم آمد كه شايد به آن احتياج پيدا كنم و به او ندادم.

84-  وقتي كسي كار بدي كرده بودم و خود ناراحت بود،آنرا به رخش كشيدم .

85-  به قراري كه با خود داشتم عمل نكردم.

86-  براي هر كاري با همه مشورت كردم جز او.

87-  مي خواستم توجيه كننده اشتباهات ديگران باشم.

88-  از گذشته براي آينده استفاده نكردم و از اشتباهات ديگران يا خود عبرت نگرفتم.

89-  وقتي از پيش مستضعفي رد مي شدم خود را به نديدن زدم و رد شدم.

90-  وقتي چيزي را از دست دادم خيلي ناراحت شدم و روزي دهنده را فراموش كردم.

91-  از هنر يا استعداد في سبيل الله استفاده نكردم.

92-  وقتي از يك حكم خبر نداشتم برآن ايراد گرفتم و آنرا نا حق پنداشتم .

93-  به كسي بيش از اندازه اصرار كردم كه چيزي را بگويد ،كاري را بكند يا چيزي را نشانم دهد.

94-  كارهايم را بدون شناخت و از روي عادت انجام دادم.

95-  در زمان نبودم و دغدغه مسائل اجتماعي را نداشتم و فراموش كردم كه براي رسيدن به "الله" بايد از ميان "ناس"گذشت .

96-  فراموش كردم او همه كارهاي مرا مي بيند.

97-  در غم ديگران خود را شريك نكردم.

98-  موقع بيرون رفتن به فكر كيفيت البسه بودم ،اما براي نماز اهميت ندادم.

99-  تعادل عقل و احساس را نگه نداشتم و باعث زيان شد.

100-   چيزي را كه به درستي آن ايمان نداشتم را گفتم .

101-   وقتي خود كاري را نمي توانستم بكنم ديگري را هم از اين كار محروم كردم.

102-   حاضر نشدم خود را به زحمت بيندازم تا ديگري در آسايش باشد ،فقط و فقط به خاطر خدا.

103-   در داوري جانبداري كردم.

104-   در سختي ها اول به ماديات متوسل شدم تا به خدا.

105-   سخن گفتم بدون اينكه فكر كنم چه مي گويم .

106-   تعهد كردم مواظب اعمالم باشم ولي نشدم .

107-   بجاي آنكه اميدوار باشم نا اميد شدم.

108-   ياد گرفتم براي فخرفروختن.

109-   بجاي آنكه عقل را پيروي كنم ،نفس را پيروي كردم.

110-   از اينكه كارهاي نيك خود را به خاطر سپردم و نيكي هاي ديگران را فراموش كردم.

111-   عيوب ديگران را ديدم و عيوب خود را فراموش كردم.

112-   نماز به جماعت و اول وقت را اهميت ندادم.

ببینید یک تصمیم که به موقع و با ایمان کامل به آن عمل شود چه نیرویی دارد..اگر شما نیز همین اندازه شور و شوق وایمان و عمل در خود سراغ داشتید که بتوانید حرکتی توقف ناپذیر را به وجود آورید  دست به چه اقدامی می زدید ؟؟؟؟؟

آدم با خوندنشون کیف میکنه ولی نمیدونم چرا تاثیر نمی گذاره .نظر من اینه که باید بعد از خوندن یک جمله زیبا ۲۴ ساعت در موردش فکر کرد تا تاثیر آن را درک کنیم وگرنه تاثیرش لحظه ای خواهد بود . آدم باید به درونش بره.

 همه اینو میگند ولی درکش نمی کنند چون خیلی سخته. اینکه "اول خودشناسی بعد خدا شناسی" یا "قبله اصلی همان دل انسان است" . باید فکر کرد ولی آخه به ما فکر کردن یاد ندادند . به کی باید شکایت کنیم .من که شدیدا به یه استاد معرفت نیاز دارم ولی کو اون استادی که بیائد به منه نا قابل معرفت بیاموزه .خلاصه اینکه این جمله ها بعد از فکر عمیق حقیقتشون رو به ما نشان میدند. بیایید فکر کردن حقیقی را یاد بگیریم....نظر شما چیه باید با چه انگیزه ای به ادامه کار وبلاگ نویسی پرداخت...؟؟؟

باید منو ببخشید که چندین ماهه بهتون سر نزدم

انشاالله ادامه میدم ولی کم...

براي دشمنانت كوره را آنقدر داغ مكن كه حرارتش خودت را هم بسوزاند.(شكسپير)

اگر خاموش باشي تا ديگران به سخنت آرند بهتر كه سخن گوئي تا ديگران خاموشت كنند.(سقراط)

گفتم: سلام حافظ گفتا عليك جانم / گفتم: كجا روي؟ گفت والله خود ندانم

گفتم: بگير فالي گفتا نمانده حالي / گفتم: چگونه‌اي؟ گفت در بند بي خيالي

گفتم: كه تازه تازه شعر وغزل چه داري ؟ / گفتا: كه مي‌سرايم شعر سپيد باري

گفتم: ز دولت عشق گفتا كه : كودتا شد / گفتم: رقيب! گفتا: او نيز كله پا شد

گفتم: كجاست ليلي؟ مشغول دلربايي؟ / گفتا: شده ستاره در فيلم سينمايي

گفتم: بگو ز خالش، آن خال آتش افروز؟ / گفتا: عمل نموده، ديروز يا پريروز

گفتم: بگو زمويش گفتا كه مش نموده / گفتم: بگو ز يارش گفتا ولش نموده

گفتم: چرا؟ چگونه؟ عاقل شده است مجنون؟ / گفتا: شديد گشته معتاد گرد و افيون

گفتم: كجاست جمشيد؟ جام جهان نمايش؟ / گفتا: خريده قسطي تلويزيون به جايش

گفتم: بگو زساقي حالا شده چه كاره؟ / گفتا: شدست منشي در دفتر اداره

گفتم: بگو ز زاهد آن رهنماي منزل / گفتا: كه دست خود را بردار از سر دل

گفتم: ز ساربان گو با كاروان غم‌ها / گفتا: آژانس دارد با تور دور دنيا

گفتم: بگو ز محمل يا از كجاوه يادي /  گفتا: پژو، دوو، بنز يا گلف نوك مدادي

گفتم كه: قاصدت كو آن باد صبح شرقي / گفتا: كه جاي خود را داده به فكس برقي

گفتم: بيا ز هدهد جوييم راه چاره / گفتا: به جاي هدهد، ديش است و ماهواره

گفتم: سلام ما را باد صبا كجا برد؟ / گفتا: بلوکه کرده ديروز يا پريروز

گفتم: بگو ز مشك آهوي دشت زنگي / گفتا كه: ادكلن شد در شيشه‌هاي رنگي

گفتم: سراغ داري ميخانه‌اي حسابي / گفت: آنچه بود از دم گشته كبابي

گفتم: بيا دوتايي لب تر كنيم پنهان / گفتا: نمي‌هراسي از چوب پاسبانان

گفتم: شراب نابي تو دست و پا نداري؟ / گفتا: كه جاش دارم وافور با نگاري

گفتم: بلند بوده موي تو آن زمان‌ها / گفتا: به حبس بودم از ته زدند آنها

گفتم: شما و زندان حافظ مارو گرفتي؟ / گفتا: نديده بودم هالو به اين خرفتي

--- هرگز نگو هرگز ---

در روزگاري كه هنوز بانك خون تشكيل نشده بود، دختر كوچكي بيمار شد و به طور اضطراري به انتقال خون نياز پيدا كرد.

پزشك معالج آن دختر به برادر دوازده ساله او گفت كه اگر خ.ن بدهد ممكن است بتواند جان خواهرش را نجات دهد

پسرك لحظه اي ترديد كرد، چشمانش لبريز اشك شد و سپس تصميم خود را گرفت : "بله ، دكتر من آماده ام!"

وقتي كه انتقال خون صورت گرفت ، پسر بچه از دكتر پرسيد :"به من بگوئيد كه كي مي ميرم ؟"

فقط آت زمان بود ك دكتر متوجه شد ،‌چرا پسرك پس از شنيدن پيشنهاد او لحظه اي ترديد كرده است .

براي آن پسر بچه فقط آن يك لحظه كافي بود كه تصميم بگيرد جان خود را فداي خواهرش كند.

می  خورند   افسوس  در   ایام  ما   بر زندگان

1) پول  خادمي بي همتا ،اما اربابي مستبد است.

2) اولين كسي باش كه به رقيب پيروزت تبريك مي گويي .

3) دردل گل سرخ تمركزكن ،تا حقيقت و شهودي را كه براي هدايت سراسرزندگيت  نيازداري بيابي .

4) دوستي با مردم دانا چو زرين كاسه ايست

نشكند گر بشكند بايد بهم پرداختن

دوستي با مردم نادان سفالين كاسه ايست

بشكند گر نشكند بايد بدور انداختن

حلول ماه مبارك رمضان بر همه مسلمين جهان مباركباد

عقل در بيابان هوس گم شده است

همه را ليلي مي بيند و خل شده است

هر كه را ديد مي گويد او زيباترين است

زيبا يي اين در پي آن يكي گم شده است

دل همه در پي عشق بازي است

بيچاره دلي كه در پي اين و آن سر در گم شده است

آب چشم كسي ديگر زلال نيست

آيه هفتم : اي آدميزاده ، تو را از خاك و پس از آن از نطفه و علقه و مضغه ساختم و آفرينش تو مرا رنجي و دشواري نداشت . اينك پنداري كه از رساندن قرص ناني به تو در رنج و دشواري اندر شوم .

آيه هشتم : اي آدميزاده ،محض خاطر خويش بر من آشفته مي شوي ،ليكن به خاطر من بر خود خشمگين و آشفته نمي گردي؟

آيه نهم : اي آدميزاده ،روزي تو بر من فرض است و مرا نيز بر تو فرايضي است ،‌ليكن (بدانكه)اگر در انجام فرايض نسبت به من سرپيچي كني ،من نه آنم كه از فرض و عهده خويش سر باز زنم.

آيه دهم : اي آدميزاده ، هر كس تو را براي خويش مي خواهد اما من تو را براي خودت خواهانم ،پس از من مگريز .

آيه يازدهم : اي آدميزاده ،اگر به آنچه روزيت كرده ام راضي و خشنود باشي جان و تن خويش را در آسايش و راحتي نهادهاي ،و انساني سزاوار و ستوده اي، ليكن اگر به قسمت من رضا ندهي،چنان دنيا را بر تو مسلط سازم كه چوپان حيوان وحشي باديه پيمايي، حيران و سرگردان گردي و به هر حال بر فزونتر از آنچه روزي مقسوم تو كرده ام ،دست نخواهي يافت و انساني ناسزاوار و ناشايسته اي .

آيه چهارم : اي آدميزاده ،به حق خودم سوگند كه من دوستدار توام پس به حقي كه بر تو دارم سوگندت مي دهم كه دوستدار من باش .

آيه پنجم : اي آدميزاده ، تا آنوقت كه هنوز از صراط نگذشته اي از خشم من ايمن مباش.

آيه ششم : اي آدميزاده ، همه چيز را به خاطر تو آفريدم و تو را به خاطر عبادت خود ، پس مبادا كه در راه آنچه براي تو آفريده ام از آنچه تو را براي آن آفريدم در گذري.

از حضرت علي (ع) روايت شده كه فرمود:

از تورات 12 آيه برگزيدم و به عربي بازگرداندم و روزانه سه نوبت در آنها مي نگرم :

آيه نخست : اي آدميزاده ،تا آن هنگام كه تحت قدرت و سلطنت مني ازشكوه هيچ كس پروا نكن و بدان كه قدرت و سلطنت من بر تو هميشگي  و جاويدان است .

آيه دوم : اي آدميزاده ، تاآنگاه كه خزينه ها از ارزاق پر دارم ، از نرسيدن روزي خويش مينديش و بدان كه خزائن من پيوسته پر خواهد ماند .

آيه سوم : اي آدميزاده ،تا آن زمان كه مرا تواني يافت به هيچ كس ديگر دل مبند و بدانكه هر وقت  مرا جويا شوي، نيكوكار و نزديك به خود خواهي يافت.

ادامه دارد...

  به مناسبتي براي كسي كه دوستش داري يك دسته گل خوشگل بخر و يك گل مصنوعي داخل آن بگذارو روي يك كارت بنويس : دوستت خواهم داشت تا وقتي كه آخرين  گل پژمرده شود....

چطور بود ؟؟

ادامه....

4) پيش از ازدواج كردن چشم ها را خوب باز كنيد ، و بعد از آن كمي آنها را روي هم بگذاريد .(فرانكلين)

5) زن و شوهر يك سال بعد از ازدواج به فكر زيبايي صورت يكديگر نمي افتند ، بلكه هر دو متوجه اخلاق و رفتار هم مي افتند .(اسمايلز)

6) براي ازدواج كردن بيش از جنگ رفتن شجاعت لازم است .(كريستين)

سخن بزرگان در مورد ازدواج:

1) من تنها با مردي ازدواج مي كنم كه عتيقه شناس باشد زيرا فقط در اين صورت است كه    هر چه پيرترشوم، در نظر شوهرم عزيزتر خواهم شد . (آگاتا كريستي)

2) با مصلحت ديگران ازدواج كردن در جهنم زيستن است . (شوپنهاور)

3) هرگز براي پول ازدواج نكنيد ، چون براي پول در آوردن راههاي آسانتري هم وجود دارد. (برناردشار)

ادامه دارد....

اول اين دو بيت :

آن دوست كه بي وفاست دشمن به از اوست                آن نقره كه بي بهاست آهن به از اوست

--------

آن كس كه نمك خورد و نمكدان بشكست               در مذهب رندان جهان سگ به از اوست

سپس سخن بزرگان:

مهم نيست اگر زمين بخوريد، مهم دوباره برخاستن است . (ونيسنت لمباردي)

غير ممكن ها را انجام دادن نوعي لذت است . (والت ديسني)

به مشكلهايتان بخنديد تا هميشه موضوعي براي خنديدن وجود داشته باشيد يعني هميشه مشكلات وجود دارند .   

دو گوش داريم و فقط يك زبان، براي اينكه بيشتر بشنويم و كمتر بگوييم . (ديوژن)

آدم ها فقط در يك چيز مشتركند : متفاوت بودن . (رابرت زند)

كسي به حساب مي آيد كه ديگران را به حساب بياورد. (فوربس)

خطا كردن يك كار انساني است ولي تكرار كردن يك كار حيواني .‌(آناتول فرانس)

وقتي با انگشت به كسي اشاره مي كنيم ، به ياد داشته باشيم كه سه انگشت ديگر به طرف خودمان بر گشته اند .(فن لوبرتيس)

در این درگه که گه گه که که که که شود             مشو غره به امروزت که فردا نی آگه

گر كسي وصف او زمن پرسد            بي دل از بي نشان چه گويد باز ؟

عاشقان   كشتگان     معشوقند            بر     نيايد      ز كشتگان     آواز

-------------------------------------------------------------------------

اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز     كان سوخته را جان شد و آواز نيامد

اين  مدعيان  در  طلبش  بي خبرانند      كان را كه خبر شد خبري  باز نيامد

-------------------------------------------------------------------------

از دست و زبان كه بر آيد      كز  عهده   شكرش  به    در آيد؟

بنده  همان  به كه ز تقصير     خويش عذر به درگاه خداي آورد

1) اگر مي خواهي كسي را فقط يك روز سير كني به  او ماهي بده، اما اگر مي خواهي او را يك عمر سير كني به او ما هيگيري ياد بده .

2) هرگز مگذاركه خنده تو باعث گريه ديگري شود ."حسين بهزاد"

3) بركت عمر را در روشنايي چشم و فرح دل را در مشاهده نيكوان دانيد ."عبيد زاكاني"

4) آنكه ازهمه بيشترمي گويد ومي خندد، معلوم نيست ازديگران خوشتر باشد ."محمد حجازي"

انسان بايد هيچ كس باشد تا تيري به او نخورد . تير به كس مي خورد نه به هيچ كس . اگر هيچ كس باشي تهمت ،فحش ،ناسزا و دشنام بر تو اثر نمي كند ،چون كسي نيست كه بر وي اثر كند .آخر بايد كسي باشد تا اين تير به او بخورد و اثر كند و خشم او را بر انگيزد .

هرگاه يكي از بندگان گنهكار پريشان روزگار دست توبه به اميد اجابت به درگاه حق بر دارد ايزد تعالي در او نظر نكند . بازش بخواند ،بازاعراض كند.  بار ديگرش به تضرع و زاري بخواند، حق تعالي مي فمايد:

يا ملائكتي قد استحييت من عبدي و ليس له غيري فقد غفرت له.

يعني: اي فرشتگانم  من از بنده خود شرم دارم و او جز من پناهي ندارد، پس آمرزيدمش. دعوتش اجابت كردم و اميدش بر آوردم كه از بسياري دعا و زاري بنده همي شرم دارم .

گمنام:

ز ليلائي  شنيدم  يا علي   گفت       به  مجنوني  رسيدم يا علي  گفت

مگر اين وادي دارالجنون است      كه هر  ديوانه  ديدم  يا علي گفت

نسيمي غنچه اي را بازمي كرد      به گوش غنچه كم كم يا علي گفت

چمن  با  ريزش  باران  رحمت     دعائي  كرد و  او هم يا علي گفت

يقين      پروردگار      آفرينش      به  موجودات  عالم  يا علي  گفت

خمير   خاك  آدم  را    سرشتند     چو  بر  مي خواست  يا علي گفت

علي را ضربتي كاري نمي شد      گمانم     ابن ملجم   يا علي    گفت

مگر خيبر ز جايش كنده مي شد     يقين  آنجا  علي  هم  يا علي  گفت

اگه ميشه نظرتون را در باره اين شعر(يا علي) بيان كنيد .

شعراز بوستان سعدي :

كسي با بدان  نيكوئي  چون  كند ؟         بدان  را  تحمل  بد  افزون  كند

چو  اندر  سري   بيني  آزار  خلق         به   شمشير  تيزش  بيازار حلق

سگ آخر كه باشد كه خوانش نهند         بفرماي    تا   استخوانش    نهند

نه هر  كس سزاوار  باشد  به  مال        يكي  مال خواهد  يكي  گوشمال

چو   گربه    نوازي   كبوتر   برد         چو فربه كني گرگ يوسف درد

بنائي   كه   محكم   ندارد    اساس         بلندش مكن ور كني  زو هراس

گمنام:

عقل  در  بيابان  هوس  گم  شد ه  است       همه  را   ليلي   ميبيند  و   خل  شده    است

چشم   بسته  همه   را  حوري  مي بيند        شايد  او  هم  چو خسرو  سنگدل  شده  است

هر كه را ديد مي گيد او زيباترين است        زيبائي  اين در پي  آن   يكي   گم   شده است

دل    همه   د ر پي   عشقبازي    است        بيچاره دلي كه درپي اين وآن سردرگم شده است

براي گوش همه  صداي بلبل شده  است       بيچاره قناري   كه   صداي  او  گم  شده  است

دل    هيچكس    ديگر  دريايي    نيست       خاك    گرفته     پر  از   گل     شده    است

آب   چشم   كسي   ديگر  زلال   نيست       همه   حقه راه   گول   زدن    د ل  شده است

نگاه  كسي     ديگر      پاك       نيست       همه  تيزبين  براي  دزديدن   دل    شد ه  است

دست   كسي   به  سوي  كمك  نمي  آيد       دست هم   مشغول   نوشتن   خدعه   شده ست

همه    جا    پر   از    ناز   و   كزشمه       همه   دلشان    همچو    شمع  آب  شده  است

از اين دنياي افسون و رنگارنگ خدايا نجاتم ده     كه  دل من در  پي  تو  متزلزل شده است

دستم   بگير و مرا  در راه  خود  قرار  ده     دل من براي دستگيري به تو متوسل شده است

نمي خواهم با اين متن طولاني وقتتان را بگيرم . من خودم هم وقت زيادي پايش صرف كردم . اين كار را كردم تا شما مطالعه اش كنيد.save  كن سپس مطاله اش كن تا وقتت را نگيرد و از دقتت نكاهد .

روزي از روزها براي تماشاي طلوع خورشيد زودتر از معمول از خواب بيدار شدم . همانطور كه به آسمان نگاه مي كردم خداوند را به خاطر آفرينش آن همه زيبايي مي ستودم . ناگهان در آن حال حضور پوردگار را در قلبم احساس كردم .

از من پرسيد: دلباخته ام هستي ؟

پاسخ دادم : بلي. توصا حب اختيار من هستي.

گفت : اگر نقص عضو داشتي باز دلباخته ام مي شدي ؟

از اين سوال مبهوت شدم  نگاهي به دست ها و پا ها و ساير اندام هاي بدنم انداختم و حسرت خوردم كه اگراين اعضا را نداشتم چه كار ها كه قادر به انجا مشان نبودم .

پاسخ دادم : خدايا در آن حال وضعيت دشواري داشتم  اما همچنان دلبا خته ات مي شدم .

دوباره خداوند از من پرسيد : آيا حقيقتا مرا دوست داري ؟

با شجاعت و در كمال اراده و اعتقاد پاسخ دادم : بله تو را دوست دارم كه حقيقت مطلقي و يگانه  واحدي .

خداوند پرسيد : پس چرا گناه مي كني ؟

گفتم : چون انسانم و خالي از گناه نيستم .

خداوند گفت : پس چرا هنگام راحتي و آسايش از من دور و دورتر مي شوي اما در هنگام مشكلات به سراغ من مي آيي ؟

هيچ پاسخ نداشتم كه بگويم  تنها اشك واشك پاسخم بود .

خداوند ادامه داد : پس چرا در خلوتگاه مرا مي ستايي ؟ چرا تنها در لحظات نيايش مرا مي جويي ؟ چرا خود خواهانه از من حاجت مي طلبي ؟ چرا چون طلبكاران از من خواسته ها يت را مي خواهي‌ ؟

تنها پاسخم باران اشك  بود كه پهناي صورتم را پو شانده بود .

سپس گفت : زندگي بزرگترين موهبت من به بندگان است . اين موهبت را تباه نكنيد . به شما تفكرعطا كردم كه مرا بجوييد و بشناسيد و بپرستيد  اما شما شما بندگان همچنان از آن رو ي برگردانيد.  كلام را بر شما آشكار ساختم اما از گنج پر گوهر كلامم هيچ بهره اي نبرديد  با شما صحبت كردم  اما گوش نداديد . درهاي رحمتم را به شما نشان دادم اما چشم هايتان قادر به ديدن

آن نبودند . پيامبراني برايتان فرستادم اما شما بدون توجه  آنها را از خود نديديد .

آيا باز هم مي گويي مرا دوست داري ؟

توان پاسخ نداشتم . چگونه مي توانستم پاسخ بگويم ؟ بي اندازه شرمسار شده بودم . ديگر هيچ عذري نداشتم . از خداوند تقاضا كردم : بار الهي ، مرا ببخش . از تو طلب عفو دارم . من بنده قدر نشناس و خطاكار تو هستم .

خداوند فرمود :اي بنده ، من رحمانم و خطاي خطا كاران را مي بخشم . من بندگانم را فراتر از ادراك آن ها دوست دارم .